بزرگداشت روز معلم در کهریزک، لحظههای قدرشناسی از همة معلمان، به ویژه معلمان بستری در کهریزک، همیاران فرهنگی (معلمانی که نیکوکارانه به اهالی کهریزک در زمینههای مختلف آموزش میدهند) با شور وشوق فراوان برگزار شد.
مثل هر روز صبح ساعت 5:30 با عجله خودم را به محل سوار شدن سرویسهای آسایشگاه رساندم. چهارشنبه 4 اردیبهشت بود. با مکثی در محل همیشگی و نگاه کردن و ندیدن اتوبوس همیشگی، فکرکردم نکند دوباره جا ماندهام. به ساعتم نگاه کردم همان موقع دیدم همکار راننده از اتوبوس خوشگل نارنجی رنگی پیاده شد و با خنده گفت: «پس چرا سوار نمیشوید؟»
نوروز امسال کهریزک حال و هوای دیگری داشت. هنرمندان، نیکوکاران و دست در کاران به جای نشستن در کنار سفره هفت سین خانه خود و سپری کردن لحظههای تحویل سال در کنار خانواده، شادی خود را با سالمندان و معلولان آسایشگاه قسمت کردند. مددجویانی که امسال موفق به حضور در کنار خانواده خود و خواندن دعای آغاز سال در بین اعضای خانواده خود نشدند، میزبان نیکوکاران و هنرمندانی بودند که دلی به وسعت دریا و همتی به بلندی کوه داشتند.
صبح روز 25 اسفند ماه مددجویان کارگاههای توانبخشی آسایشگاه خیریه کهریزک ، برای آخرین بار در سال 1386 در محل کار خود حاضر شدند.
مطابق رسم همه ساله آسایشگاه، سالمندان و معلولانی که در کارگاههای کاردرمانی این مرکز مشغول به کار هستند، در آخرین روز کاری خود، گرد هم آمده و در مراسم ویژه این روز شرکت می کنند.
بیش از 25 سال پیش گروه دو یاسه نفره نیکوکار مرد، که آن روزها بیشترینشان کارمندان شرکت دخانیات بودند، روزهای پنجشنبه را با مشکلات ویژه خودشان برای خدمتی انسانی در آسایشگاه اختصاص دادند. در آن سالها مشکلات فراوان، فرازونشیبهای بسیار در سطح آسایشگاه وجود داشت.
